Albert (Ap)
Astrid
Mijn vader was niet joods, maar omdat hij Samuel heette en (zo werd hem gezegd) een ‘jodenneus’ had, maakte het niet uit en werd hij zomaar naar Duitsland gestuurd voor de ‘Arbeits einsatz’, en is uiteindelijk zelfs in Siberië terechtgekomen.
Omdat hij schoenmaker/leerhersteller was, vertegenwoordigde hij een bepaalde ‘marktwaarde’ en had hij enig nut; dat heeft er mogelijk mede voor gezorgd dat hij de oorlog overleefde. En dat ik dit nu kan doen om hem en vele anderen te herdenken.
Hij sprak weinig over de verschrikkingen van de oorlog en juist dat zorgde er voor dat ik meer wilde weten en zien.
Mijn vrouw is – vanwege haar Opa – ook bovenmatig geïnteresseerd in de menselijke kant van de oorlog.
Wij hebben (behoudens een enkele uitzondering) alle gedenkplaatsen in Nederland, Duitsland en Polen bezocht. Daarnaast nog enkele plaatsen in Tsjechië en Oostenrijk.
Gaandeweg kreeg ik steeds meer het gevoel dat ‘iedereen’ dit eigenlijk zou moeten doen.
De oudere generatie vanwege misschien al aanwezige interesse en de jongere generatie om de interesse aan te wakkeren.
Oudere mensen weten vaak al veel van de oorlog (eigen ervaringen of van de ouders), maar nemen niet de stap om de herinneringen of de verhalen te doorleven.
Jongeren weten vaak niet (is gebleken uit onderzoek) wat er gebeurd is- of ontkennen het soms zelfs omdat het gewoonweg niet te bevatten is. Dat zorgt af en toe voor ongemakkelijke situaties.
Om hen hierbij te helpen, ben ik zeer gemotiveerd geraakt om zoveel mogelijk mensen kennis te laten maken met alles wat er bestaat aan herinneringe
Dat was erg indrukwekkend en sterkte mij nog meer om dit te gaan organiseren.